باز هم در گوش من نجوا کن...

می شنوم...

فردا غروب ندارد...

می بینم ، تماشا کن...

از هم جدا نمی شویم ...

نترس...

بغضت را رها کن...

دیروز برای تو کادو خریده ام ...

نانسی صورتی!!!

خوش بوست! ... نگاه کن!

فردا غروب ندارد ...

میبینی؟ ...

باز هم در گوش من نجوا کن.

رو در روی علف های روییده بر دیوار کهنه می ایستم و همه گناهان

خود را یکجا اعتراف می کنم

بخشیده خواهم شد به یقین                                                            

علف ها بی واسطه با خدا سخن می گویند...(حسین پناهی)

اینا مال کیه؟ برا چیه؟

دنیا پر از سگ است جهان سر به سر سگی ست
غیر از وفــا تـــمام صفات بشــر سگی ست!

لبخند و نان به سفره ی امشب نمی رسد
پایــان ماه آمد و خــلق پدر سگی ست

از بوی دود و آهن و گِل مست می شود
در سرزمین من عرق کارگر سگی ست

جنــگ و جــنون و زلــزله؛ مــرگ و گرســنگی
اخبار يك ، سه ، چار، دو ،تهران، خبر سگی ست

آهنگ سگ ترانه ی سگ گوشهای سگ
این روزها سلیقه ی اهل هنر سگی ست

بار کج نگاه شما بر دلم بس است
باور کنید زندگی باربر سگی ست

آدم بیا و از سر خــط آفــریده شو!
دیگر لباس تو به تن هر پدر سگی ست...

عشق
عشق ميوه ي زمان است
و اعتبار حريمش به پيشينه اي ست از
دادن، گرفتن، خنديدن وگريستن.
عشق شاخسارس ست كه بي درنگ
به شكوفه نمي نشيند
و دير زماني مي گذرد تا گلستاني شود
سرشار عطر ورنگ
و هيچ معنايي بجز ايمان ندارد
ايمان و اعتماد به كسي، به چيزي
و پيوسته همسفر اشتياق است
به تلاش و كار، به تحمل و شادماني.
وآنگاه كه عشق جامه ي ايثار به تن كند
كم بهاترين حاصل آن رضايت و سرشاري ست
و اين پاداش آني ست كه
به فراسوي وجود خويش راه دارد
و هميشه آسانتر ببخشد تا كه فراچنگ آورد.
عشق آنست كه
با همه ي توان خويش ديگران را ياري كني
تا به رؤياي خود واقعيت بخشند
و دنيايي صميميت و تكاپوست به شنيدن و ادراك
و از آن پس، هر آنچه بتواني
و اندوختن آنچه شايسته باشد.
كه درخت زندگي ديگران سرشار ميوه هاي شادماني و
امنيت و نيك بختي شود.
و گاه درد است.
عشق سفري بي منتهاست درامتداد نياز ديگران
و شايسته آنكه بكوشد، بنيوشد و دل را بگسترد
به ادراك آنچه مي‌گويند
و آنچه ناگفته در دل نهان مي دارند
كه توان گفتنشان نيست.
عشق پايبند هيچ نباشد
وچون اصيل وبايسته آيد
خويشتن رابه هديه ارزاني كند
بي چشم پاسخي.
عشق ناهمگوني را مي پذيرد
و طغيان گه گاه و نابجاي احساس را
گاه چنين شود كه فرسنگها فاصله
در ميان افتد
اما عشق را پيوسته تعهد باشد
كه درياي ايمان است و
كوه بردباري.
عشق توان وشوق رهايي از خويشتن است
و آيينه ي آتش وآب است
به گرماي محبت و بيرنگي دم سردي.
عشق به قامت پر شكوه خويش
هيچكس را دست نااميدي بر سينه نگذارد
و نخستين است كه شوق آفريند و هم واپسين
كه شماتت كند
و عشق پيماني ست
كه نان شادماني و رويش وسرشاري را
ميان تو و ديگران تقسيم كند.
باب آپهام

 با خلوص هم خواندم

                      حال اجابت کن.

                                                     دروغ که نگفته ای!

                                      «ادعونی استجب لکم»